Een pas geboren baby heeft een 'leeg' stel hersenen, een enorme berg cellen die niet structureel onderling verbonden zijn. Na een bepaalde tijd zijn een aantal basisfuncties aangelegd. Zo weet 'ie dat honger niet tof is en dat een fles melk dat nare gevoel oplost. Maar zijn armen bewegen nog lang niet zoals ze horen. En lopen is al helemaal een ramp.
Baby heeft honger, en hij ziet een flesje. Wat nu gedaan? Er woedt plots een storm in de verbindingen tussen zijn hersencellen, in de buurt van waar hij denkt dat de armbewegingen gecontroleerd worden. De arm maakt een gruwelijk ongecontroleerde zwaai, grofweg links van het flesje.
Baby heeft nog steeds honger. Dus de hersenen sturen een boodschap naar de armbewegingcellen: "FOUT!". Die cellen die op hun donder krijgen weten niet dat het om honger gaat, ze weten alleen dat ze aangesproken worden, en ze spreken als reactie de volgende keer een andere cel aan.
Nog een storm, nu dus met een ander celverbindingspatroon, nog een zwaai. "FOUT!" Honger. Dit gaat achter elkaar door, steeds als de hersencellen een foutsignaal krijgen, reageren ze het volgende signaal anders. Op een dag heeft hij het flesje te pakken. "GOED!", giert het door zijn hersenen. "TOP," denken de cellen die erbij betrokken zijn, "De volgende keer als ik een signaal van die-en-die cel krijg doe ik precies hetzelfde!" Baby heeft geleerd hoe zijn fles te pakken.
Ervaring opdoen:
Je gaat lekker onbezorgd naar buiten. Potver, sleutels vergeten. Je voelt je buitengesloten en gefrustreerd omdat je je huis niet meer in kan. Hoop gedoe. Je gaat later die dag de deur weer uit, opeens denk je er aan je sleutels niet te vergeten.
Geleerd:
1. Onbezonnen buiten lopen is fijn.
2. Jezelf buitensluiten is niet fijn.
3. Je associeert voortaan de binnenkant van de voordeur met je sleutels. Het niet vergeten van je sleutels geeft je een goed gevoel.
Natuurlijk zijn leren en ervaren niet hetzelfde, maar ze zijn wel onlosmakelijk met elkaar verbonden. Iedere keer, werkelijk altijd, als je een ervaring opdoet, registreer je die ervaring. Ieder moment dat je wakker bent. Leren is het registreren van die ervaringen. Na die registratie maak je bij een volgende ervaring gebruik van die enorme database aan ervaringen om een weloverwogen beslissing te maken. Door associatie, daar zijn hersens goed in. Anders zou je altijd je sleutels vergeten.
Met videogames doe je dat ook. Je leert de subtiele regels van het spel door het te spelen, te ervaren. En dat ontdekken van de regels, dat leren, geeft je een goed gevoel. "GOED!" Daarom speel je het.
Met dank aan (en vrij naar) het boek 'Een IJzeren Wil' (ISBN 90.5240.720.7) van Bas Haring, Docent aan de universiteit van Leiden, gepromoveerd in Kunstmatige Intelligentie aan Universiteit Utrecht.
"Met videogames doe je dat ook. Je leert de subtiele regels van het spel door het te spelen, te ervaren. En dat ontdekken van de regels, dat leren, geeft je een goed gevoel. "GOED!" Daarom speel je het."
Ik speel gewoon omdat ik het leuk vind =)
bas haring is een arrogante kwast, maar uitleggen kan hij als de beste. videogames zijn vintik alleen fijn op t moment zelf, maar het enige dat je leert is de knopjes goed in te drukken. daarom speel ik ze bijna niet. niet meer.